Od Ruki Cd Spirita "Pomoc medyczna"

Co rusz ktoś ginął, niektórzy byli już w tak ciężkim stanie, że nie mogli walczyć. Nagle Spirit, jeden z lepszych moich ludzi dostał kulą. Na szczęście nie trafiła w serce- co ja bym zrobiła z rozpaczającą Abby.. Chwila. No tak, Abby. Przecież ona jest zielarzem i potrafiłaby pomóc rannym towarzyszom. Hmm, tylko jak ją tu przyzwać bez robienia dużego zamieszania... Dobra, mniejsza o to. Tutaj liczą się życia naszych kolegów i koleżanek. Po prostu po nią pobiegnę. Za nim jeszcze to zrobiłam to zawołałam do reszty:
- Chrońcie Spirita, ja biegnę po Abby.
Na moje szczęście, Abby była w swojej jaskini razem z Fabianem. Stanęłam zdyszana na progu jej domu. Ona odwróciła się w moją stronę.
-Co się stało?- powiedziała zmartwiona.
-Potrzebujemy pomocy medycznej. Zaatakowali nas ludzie. Już parę wilków zginęło, a ja ze swoimi podstawami medycznymi w niektórych przypadkach nie umiem zaradzić, poza tym rannych jest coraz więcej i nie wyrabiam. Abby, potrzebujemy twojej pomocy!
  Wzrok wadery momentalnie się zmienił, wzięła jakąś torbę i zawiesiła sobie na szyi.
-Nie ma co zwlekać. Prowadź!

<Spirit? Abby? Ktoś?>

Od Ruki ,,Kroniki Wojenne"

Bitwa z ludźmi nie należała do najprostszych. Mieli oni narzędzia, którymi my nie jesteśmy w stanie się posługiwać. Najgorsze było to, że brakowało nam eksperta od strategii. Co prawda, zajęłam się tam najlepiej jak mogłam, ale i tak straciliśmy dużo wilków. Domyślam się, że nie będzie tak łatwo odbudować naszą potęgę, ale damy z siebie wszystko!

Tak właściwie jak odbyła się ta walka?

Zaczęło się od tego, że wilki strzegące północnej granicy usłyszały niepokojące huki. Powiadomili nas, a my natychmiast ruszyliśmy z pomocą. Gdy dotarliśmy ujrzeliśmy ludzi stojących z pochodniami i żądzą mordu w oczach. Ustawiliśmy się w formację B i ruszyliśmy na wrogów.

Od początku nasza sytuacja nie zapowiadała się zbyt kolorowo. Nasz przeciwnik miał widoczną przewagę liczebną oraz specjalne przedmioty do walki. Jednym strzałem uśpił Elizabeth. Szybko podbiegłam do miejsca gdzie leżała i pociągnęłam w stronę krzaków. W udzie miała czerwoną strzałkę. Powoli wyciągnęłam ją i zatamowałam sączącą się z rany krew. Przyłożyłam ucho do jej pyszczka i cierpliwie patrzyłam na jej klatkę piersiową aż ona się poruszy dając mi znak, że Eliza żyje. Niestety tak się nie stało. A właśnie ona zdawała mi się naszym asem w rękawie. No ale cóż. Trzeba to jakoś dalej rozegrać.

<ktoś chce dalej? Jak nie to będę pisać dalszą część za tydzień>

Od Ruki "Może być źle"

POPRZEDNIE OPOWIADANIE

  Instynktownie przysunęłam się do niej i zarzuciłam łapę na jej plecy.

- Co się działo dalej?

-Po kilku dniach zaczął mnie bić. Wiedziałam, że to się na tym nie skończy, ale wierzyłam, że znów będzie taki jak dawniej, czyli kochającym bratem. Bratem, który wspiera cię w każdej sytuacji, akceptuje taki, jaki jesteś. Wczoraj nałożył mi tą obrożę i powiedział, żebym lepiej nic nie mówiła, bo zginę natychmiastowo. Mimo to czułam jak te kolce wkuwają mi się w gardło. To było okropne. Potem powiedział, że to samo zrobi tobie. Chciałam krzyknąć, w jakiś sposób zaprotestować, ale nie mogłam. Następnie zawlókł mnie tutaj i kazał na to wszystko patrzeć. Ty jednak w porę się obudziłaś i wiesz, co się dalej działo. A na sam koniec w jakiś sposób przywróciłaś dawnego Kelsena.

-W sumie to nic takiego nie powiedziałam. Mówiłam tylko to, co myślę. A to, że się nagle obudził jak z jakiegoś transu to albo był przypadek, albo ktoś nałożył na niego jakiś czar. Możliwe również, że nie robił tego z własnej woli. Ale liczy się to, że wszyscy jesteśmy cali i zdrowi. Tak jak być powinno.

-Prawie zdrowi- poprawiła mnie siostra głupio się uśmiechając.

  Parsknęłam śmiechem patrząc na jej zakrwawioną szyję.

-Racja- rzekłam- A teraz zajmijmy się tą szyją. Trzeba działać jak najszybciej.

-Ale jest środek nocy!- zaprotestowała.

-W mojej watasze to nie problem- odparłam i chwyciłam ją za łapę biegnąc w stronę jaskini naszej zdolnej zielarki.

  Po kilku minutach byliśmy przed jaskinią Abby. Smacznie spała razem ze swoim bratem, który już niedługo skończy rok i przeniesie się do swojej własnej jaskini. Fabian ocknął się momentalnie, kiedy wkroczyłyśmy do jaskini. Przetarł oczy i spojrzał na nas zaskoczony.

-Co się dzieje?- wychrypiał.

-Potrzebujemy pomocy twojej siostry- odparłam szybko.

  Młody basior spojrzał na Abby i westchnął.

-Trochę trudno ją obudzić. Ma twardy sen. Jest tylko jedna osoba, która jest w stanie to zrobić.

-To leć po nią. Szybko!

  Fabian wybiegł z jaskini. Po chwili był już z powrotem, a obok niego stał Spirit.

-Witaj Ruki. Co się dzieje?- zapytał szybko

-Potrzebujemy Abby. Możesz ją obudzić?- spytałam.

-Jasne- rzekł i podszedł do śpiącej wadery.

   Szepnął jej coś do ucha, a ona momentalnie się obudziła. Widocznie zdziwiła ją obecność Spirita.

-Co jest?- spytała sennym głosem do basiora.

-Mamy tu pilną sprawę. Moja siostra doznała głębokich ran na szyi- powiedziałam do niej.

  Abby natychmiast podniosła się na równe nogi i podeszła do Aridy i od razu zaczęła doglądać jej szyi.

-Od, czego to?- zapytała moją siostrę.

-Od obroży z kolcami.

-Jak długo ją nosiłaś?

-Od wczoraj.

-Ugh, nie jest dobrze. Mogło się już wedrzeć zakażenie. Fabian, możesz mi przynieść liście babki? A ty Spirit, przynieś trochę wody.

  Chłopcy kiwnęli głowami i zniknęli w ciemnościach.

-Możesz się położyć? W taki sposób będę miała lepszy dostęp do ran, które doznałaś.

-Mhm

  Pierwszy wrócił Spirit wraz z wiaderkiem wody. Abby szybko wzięła to od niego i uklękła obok mojej siostry.

-Najpierw muszę przepłukać ranę- rzekła, by uspokoić Aridę.

  Ona tylko patrzyła w głąb pokoju. Nadal jest roztrzęsiona. Do jaskini wbiegł Fabian wraz z babką.

- A teraz zrobię ci opatrunek. Pamiętaj, żeby zbytnio nie nadwyrężać szyi, bo możesz dostać krwotoku wewnętrznego- powiedziała i zwróciła się do mnie- Wróćcie jutro. Na tą chwilę tylko tyle mogę zrobić.

CDN

Od Ruki "O co chodzi?"

*Jest to kontynuacja Questu III*

    Uśmiechnęłam się do niej. Arida była ode mnie zaledwie dwa lata młodsza. W sumie to nie tak wiele jak się wydaje. Kocham ją i zawsze będę ją chronić, przynajmniej, kiedy będzie w pobliżu. Wiem, że nie mogę jej tu trzymać w nieskończoność, gdyż ma swoje własne życie. Bo tym jak wróci do dobrego stanu to pozwolę jej opuścić tereny watahy.

-Długo to trwało?- zapytałam.

-Ale co?- nie zrozumiała

-Ta cała akcja z Kelsenem.

-Nie, to było jednorazowe- rzekła spuszczając wzrok na dół zimnej jaskini.

  Jej zachowanie wyraźnie wskazywało na coś innego. Postanowiłam podjąć próbę, by nawiązać z nią lepszy kontakt. W końcu dużo przeszła, nawet jeśli to się stało tylko dzisiaj. Pewnie jest roztrzęsiona tym obiegiem wydarzeń. W końcu był to członek naszej rodziny.

-Byłaś z nim w watasze?

-Tak- w tym momencie zawahała się jednak biorąc głęboki oddech kontynuowała swoją wypowiedź- Byliśmy sobie bardzo bliscy, tak jak powinno być z rodzeństwem, ale niedawno coś się zmieniło.

-Co?

-Kelsen zaczął chodzić po jakiś typkach wieczorami. Nawet, kiedy się rano budziłam to jego nie było. Jednak jak wracał do domy zachowywał się dość agresywnie. Zmartwiło mnie to, ale myślałam, że to chwilowe. Jednak ta sytuacja powtarzała się- mówiła, a na oczach pojawiły się łzy.

CDN

Od Ruki- Quest III

Wind oraz dzieciaki poszli na kilka dni na biwak przy jeziorze, więc zostałam sama w jaskini. Wykonałam rutynowe czynności, po czym położyłam się spać. Dzisiejsza noc wyglądała niesamowicie kusząco na nocny spacer, jednak musiałam się wyspać przed powrotem mojej rodziny. W końcu jutro wracają. Zasnęłam po godzinie.

~~

  Obudziłam się w środku nocy. Przetarłam lekko oczy jednak nie chciałam ich otwierać. W powietrzu czułam woń krwi.. STOP krwi? Zerwałam się na równe nogi i rozejrzałam dookoła. Z każdej strony otaczały mnie pyski, które najwyraźniej pragnęły mojej śmierci. Z mojej tylnej łapy leciała mi strużka krwi. Ale nie to zdziwiło mnie najbardziej. Jedną z twarzy rozpoznałam. Nie mogłam uwierzyć, że to właśnie on. Mój rodzony brat!

-Kelsen, co ci?- spytałam. Cały czas jednak byłam ostrożna.

-Mnie nic nie jest- odparł spokojnie- Natomiast tobie zaraz się coś stanie.

-Co ja ci takiego zrobiłam?!- krzyknęłam

-Przez ciebie nasi dziadkowie, jedyna rodzina, zginęli!- nie wytrzymał.

-Serio oskarżasz mnie o to? To samo mogłabym powiedzieć tobie lub Aridzie. Zrozum, to nie jest nasza wina. Oni sami podjęli decyzję o tym, że my mamy uciec, a oni zostać i walczyć na tej wojnie. Troszczyli się o nas i wierzyli, że będziemy się nawzajem wspierać, pomagać. A ty natomiast, co robisz? Atakujesz własną siostrę, która cię w późniejszym czasie wychowała. Co, z Aridą też tak postąpisz? A może już jej coś zrobiłeś?

  Basior westchnął próbując zapanować nad emocjami, po czym zwrócił się do innych.

- Wstrzymać ogień!- powiedział, a wilki odsunęły się ode mnie.  W końcu mogłam się trochę wyprostować- Z Aridą wszystko w porządku. W sumie to nawet jest tu ze mną.

  Po tych słowach dwa basiory wprowadziły moją młodszą siostrę skutą na szyi łańcuchem.

-Arida.. Co oni ci zrobili?- zapytałam, a z oczu zaczęły lecieć mi łzy.

-Ruki, ona nie może nic mówić. Inaczej kolce przebiją jej gardło.

- Dlaczego to zrobiłeś?

-Przepraszam- szepnął, po czym zbliżył się do Ari i zdjął jej delikatnie obrożę z szyi. Wadera roztrzęsiona podbiegła do mnie i wtuliła się w mą pierś.

-Cii, już jest wszystko dobrze- próbowałam ją uspokoić.

-Ale, dlaczego to zrobiłeś?- zapytałam ponowie

-Nie wiem, ale przepraszam. Jeśli więcej nie będziecie chciały mnie widzieć to to zrozumiem.

  Moja twarz była teraz całkowicie spokojna. Jednak uważam, że ta sytuacja była żałosna i bez jakiegokolwiek sensu.

-Chcemy cię widywać, ale chyba powinieneś iść się leczyć. No wiesz, co? Żeby atakować swoje siostry?

-Przecież przeprosiłem!

-Dobra, koniec tych pogaduszek. Wracaj do swojej watahy!

-A Arida?

-Zostaje ze mną.

  Mój brat wyszedł z jaskini i pobiegł w stronę drzew. Za nim pędziła całkiem spora grupka wilków. Spojrzałam na moją siostrę.

-Już ci nic nie grozi. Ze mną jesteś bezpieczna.

-Wiem, Ruki- odparła cichym i jeszcze słabym głosem.

Od Ruki i Winda "Wielki Dzień"

<Pv Ruki>

Był już wieczór. Nagle ogarnęło mnie złe samopoczucie. Czułam jak maleństwa kopią mnie w brzuch mocniej niż wcześniej. Wstałam, żeby napić się wody, jednak skończyło się to zawrotami głowy.

 -Wind?-zawołałam

 Mąż szybko pojawił się obok mnie. Spojrzał na mnie zatroskany i lekko zmartwiony.

-Co się dzieje?-spytał

-Głowa mnie boli i.. Dzieci kopią z większą siłą. Myślisz, że to stanie się dziś?- zapytałam

-To bardzo możliwe. - odpowiedział. – na razie lepiej się połóż i w razie czego wołaj. Będę niedaleko.

-Dobrze- odparłam i położyłam głowę na łapach. Po krótkiej chwili powieki stawały się coraz cięższe i w końcu porwałam się w objęcia morfeusza.

<Pv Wind>

Ruki zasnęła. Ja ruszyłem nad pobliski strumień. Usiadłem na brzegu i zacząłem wpatrywać się w swoje odbicie.

-Więc to dziś zmienia się moje życie... - powiedziałem sam do siebie.

 Jak to możliwe, że niedawno byliśmy parą młodą, a teraz dzieci są w drodze? Ten czas tak szybko leci... Trochę też się zmieniło, gdyż założyliśmy watahę, co dało nam na barki nowe wyzwania. Hum.. W sumie to nie zastanawiałem się zbytnio nad imionami dla szczeniąt. Oczywiście muszę wziąć pod uwagę różne kombinacje płci. Imiona dla córeczek.. Może Nicole, Lily, Kira lub Diana, a dla synków Leo, Diego, Nick albo Andre? Tak, to dobre pomysły. Ewentualnie później się jeszcze coś wymyśli. Wstałem i ruszyłem do jaskini, aby sprawdzić co u Ruki. Kiedy wszedłem do jaskini, wadera miała zamknięte oczy. Jednak jak podszedłem bliżej otworzyła je.

-Jak się czujesz-zapytałem.

-Mniej więcej tak samo jak wcześniej-odparła

-Mniej więcej.. A dokładniej?

-Głowa mnie mocniej boli.

- Będzie dobrze. Jak myślisz, ile ich będzie? I jakich żywiołów będą?- spytałem.- Mam wrażenie, że martwię się tym bardziej niż ty.. - dodałem.

-Wolę być spokojna, to lepsze niż żebym się denerwowała to to by mogło być niezdrowe dla maleństw. W miocie najmniej może być czwórka. Żywioły pewnie odziedziczą po nas.

Położyłem się obok Ruki.

- Wyobrażam to sobie. Cztery małe, puchate kulki. Wspaniały widok- powiedziałem.- Szczerze mówiąc nie mogę się doczekać aż je zobaczę.

-Ja również. Masz jakieś pomysły na imiona?

- Mam kilka. Dla dziewczynek Nicole, Lily, Kira albo Diana, a dla chłopców Leo, Diego, Nick lub Andre - odpowiedziałem.

 -Ładne są. Cieszę się, że jesteś ze mną- odparła.

 - Jestem. I będę na zawsze - powiedziałem.

Nagle Ruki skuliła się, zamknęła oczy i zacisnęła zęby. - Ruki? Co się dzieje? Jednak nie odpowiedziała.

To chyba już. Prowadzony instynktem pobiegłem po lekarza.

//kilka minut później//

 Po kilku minutach obok mnie leżały cztery małe szczeniaki. Tak jak sobie wyobrażałem, puchate kulki.

<PV Ruki>

Maluchy wyglądały przesłodko. Tak jak powiedział mój małżonek, wyglądały jak puchate kulki.

-Gratuluję, macie państwo dwie waderki i dwóch basiorków- powiedział lekarz- Już nie jestem wam potrzebny, więc do zobaczenia.

Kiedy medyk wyszedł, czas przyszedł na nadanie imion.

-To, na jakie się decydujemy imiona?- spytałam

- Może Nicole, Lily, Leo i Diego? - zaproponował Wind.

-To chyba najlepszy wybór

Wzięłam jednego malca bliżej siebie i zaczęłam go lizać. W końcu trzeba je umyć. Przy myciu malucha zauważyłam, że ma małe skrzydełka.

- Popatrz, Leo ma skrzydła po tobie - powiedziałam.

- Faktycznie. Czyli Leoś ma żywioł powietrza. - odpowiedział Wind

- Bardzo możliwe-odparłam.

- Ciekawe jakie żywioły mają pozostałe maluchy- powiedział Wind.- szkoda, że nie mogą nam powiedzieć.

-Jeszcze wszystko przed nimi.

Wind położył się obok pozostałej trójki. Nicole, Diego i Lily zasypiali wtuleni w ojca. To był wielki dzień. Zarówno dla mnie jak i dla Winda i oczywiście maluchów. Przed nami dużo nowych wyzwań. Teraz.. Wszystko będzie inaczej.